WINOROŚL

Uprawa winorośli

Podejmujemy praktykę winoroślarską, skupiając się na uprawie białych odmian winorośli. Przy wyborze odpowiednich szczepów kierowaliśmy się przede wszystkim ich odpornością na choroby oraz mrozoodpornością, co umożliwi ich uprawę w chłodniejszym klimacie.

Nasze podejście opiera się na zasadach Integrowanej Produkcji Roślin, łączących nowoczesne metody uprawy z poszanowaniem środowiska, naturalnej równowagi biologicznej i dbałością o jakość surowca. Poniżej zamieszczamy charakterystykę wybranych szczepów winorośli, celem zaprezentowania kluczowych właściwości oraz unikalnych cech, które wpływają na charakter i jakość naszych win.

Muscaris

Odmiana Muscaris została wyhodowana w 1987 roku w Państwowym Instytucie Uprawy Winorośli we Freiburgu przez Norberta Beckera. Powstała z krzyżówki odmian Solaris i Gelber Muskateller (Żółty Muskat).

Muscaris nie wymaga wysokich stanowisk ze względu na wczesne dojrzewanie, jednak unikać należy miejsc narażonych na późne przymrozki. Preferuje gleby żyzne z dobrą retencją wody; gleby kamieniste i eksponowane południowo-zachodnie stoki są mniej odpowiednie. Korzystne są stanowiska wschodnie i północne o odpowiednich warunkach uprawy winorośli.

W początkowych latach uprawy konieczne jest przerzedzanie pędów dla regulacji plonu. Ze względu na bujny wzrost i obfite tworzenie pędów bocznych, kontrola wzrostu jest kluczowa. Odmiana jest wrażliwa na suszę; niedobory wody mogą prowadzić do zasychania jagód i ogonków gron. Ważne jest zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w magnez i potas, aby zminimalizować ryzyko zasychania ogonków i jagód. Wielkość gron Muscaris jest średnia do dużej, a same grona są zwykle lekko zwarte.

Muscaris wykazuje średnią do wysokiej odporności na mączniaka rzekomego na jagodach oraz dobrą odporność na mączniaka prawdziwego. Dzięki grubej skórce jagód i luźnym gronom odmiana jest mało podatna na botrytis (szarą pleśń).

Wina Muscaris są intensywne i pełne, charakteryzują się wyraźną kwasowością oraz intensywnym bukietem, w którym dominują nuty gałki muszkatołowej. Po tych nutach często pojawiają się delikatne akcenty dymne. Zalecany czas maceracji to 6 godzin, a wina należy traktować podobnie jak Muscat, do którego są bardzo podobne.

Źródło: Reinhard Antes, w tym zdjęcia

Muscaris

Johanniter

Johanniter to biała odmiana winorośli wyhodowana w 1968 roku w Państwowym Instytucie Uprawy Winorośli we Freiburgu przez dr. Johanna Zimmermanna. Nazwa odmiany upamiętnia jej twórcę. Powstała z krzyżówki odmian Riesling oraz Seyve-Villard 12-481 × (Ruländer × Gutedel).

Wymagania lokalizacyjne są umiarkowane. Wzrost jest silny i wyprostowany, choć pędy są stosunkowo skąpe. Odmiana jest odporna na problemy podczas kwitnienia (mała skłonność do zwijania się), jednak czasami wykazuje podatność na chlorozę. Charakteryzuje się dobrą odpornością na mączniaka rzekomego i zadowalającą na oidium, lecz brak jej odporności na czerwone oparzenia i czarną zgniliznę. Mrozoodporność zimowa jest dobra lub bardzo dobra. Odmiana zapewnia stabilne plonowanie. Zwarta struktura gron zwiększa ryzyko wystąpienia botrytis w wyniku pękania jagód.

Wina są intensywne i owocowe, zajmując pozycję pośrednią między Pinot Gris a Rieslingiem. Kwasowość jest łagodna, a w smaku można wyczuć pikantne nuty melona, gruszki oraz mandarynki. W przypadku młodych winnic różnice między rocznikami są wyraźnie zauważalne. Przetwarzanie powinno odbywać się w sposób, który chroni i zachowuje kwasowość.

Foto: Julius Kühn-Institut (JKI), Federalne Centrum Badań nad Roślinami Uprawnymi, Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof – 76833 Siebeldingen, Niemcy

Źródło: Reinhard Antes, w tym zdjęcia

Seyval Blanc

Seyval Blanc to biała odmiana winorośli powstała w 1919 roku jako krzyżówka dwóch szczepów: Seibel S 5656 × S 4986. Synonimy tej odmiany to Seyve-Villard 5276, SV 5276 i SV 52-76. Została opracowana przez firmę Seyve-Villard. W latach 50. XX wieku we Francji Seyval Blanc zajmowała ponad 1300 hektarów winnic, jednak unijny zakaz upraw hybrydowych spowodował spadek jej popularności do zaledwie 105 hektarów. W 2008 roku, na mocy dekretu z 18 kwietnia, odmiana ta została ponownie zatwierdzona do komercyjnej uprawy, ponieważ zawiera materiał genetyczny Vitis vinifera. Seyval Blanc charakteryzuje się także genami Vitis lincecumii i Vitis rupestris, które nadają jej wyjątkową odporność na choroby grzybowe. Dzięki tym cechom odmiana była wykorzystywana w tworzeniu wielu nowych, odpornych szczepów winorośli.

Seyval Blanc daje wina klarowne i neutralne, z delikatnymi nutami owocowymi. Jakość wina w dużej mierze zależy od kontrolowanego plonu.

Foto: Ursula Brühl, Julius Kühn-Institut (JKI), Federalne Centrum Badawcze Roślin Uprawnych, Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof – 76833 Siebeldingen, Niemcy

Źródło: Reinhard Antes

Seyval Blanc

Souvignier Gris

Souvignier Gris to odporna na grzyby biała odmiana, nowo wyhodowana w 1983 roku. Souvignier Gris został skrzyżowany przez Norberta Beckera w Państwowym Instytucie Winiarstwa we Freiburgu.

Początkowo błędnie zakładano, że jest to krzyżówka Cabernet Sauvignon i Bronner. Jednak analizy genetyczne wykazały inny rodowód: SEYVAL X ZAEHRINGER

Souvignier Gris wpisano przez hodowcę pod numerem hodowlanym FR 392-83 i w 2008 roku oraz wystąpiono o ochronę odmiany i wpis na listę odmian w Federalnym Urzędzie Odmian Roślin w Hanowerze (BSA).

Souvignier Gris jest szczepem przystosowanym do uprawy w umiarkowanych i chłodniejszych klimatach, co pozwala na sadzenie go w rejonach o krótkim sezonie wegetacyjnym. Odporność na mączniaka rzekomego jest bardzo wysoka, zwykle nie wymaga leczenia. Siła oidium jest wysoka. Skłonność odmiany do kruszenia się jest bardzo mała, podobnie jak podatność na uszkodzenia pędów.

Wielkość winogron: średnio duża, niezbyt zwarta, o wydłużonym kształcie. Jagody średniej wielkości. Gęstość jagód stosunkowo niska.

Wina wyprodukowane z winogron Souvignier Gris są mocne i pełne, zazwyczaj o charakterze neutralnym lub delikatnie owocowym. Ich profil aromatyczny przypomina nuty Pinot Blanc i Pinot Gris, a przy wyraźnej kwasowości nawiązuje do charakteru Chardonnay.

Źródło: Reinhard Antes, w tym zdjęcia

Solaris

Solaris to odporna na grzyby odmiana białych winogron, wyhodowana w 1975 roku. Została stworzona w Państwowym Instytucie Winiarstwa we Freiburgu przez Norberta Beckera, który skrzyżował odmiany Merzling i Gm 6493. Oficjalnie oznaczono ją linią hodowlaną FR 240-75. Od 2001 roku Solaris jest objęty ochroną odmianową. Nazwa „Solaris” nawiązuje do słońca, które swoją energią przyczynia się do wczesnego dojrzewania tej odmiany, zapewniając wysoką zawartość cukru w gronach.

Dzięki wysokiej odporności na choroby grzybowe i mrozoodporności, Solaris jest idealnym wyborem do upraw w chłodniejszych klimatach, takich jak Polska. Jest to jedna z najczęściej uprawianych białych odmian winorośli w kraju.

Wina z odmiany Solaris charakteryzują się intensywną owocowością i aromatycznością. Dzięki wysokiej zawartości naturalnych cukrów, wina te są pełne, sycące i orzeźwiające. Aromatycznie dominują nuty tropikalnych owoców, takich jak pomarańcza, melon, brzoskwinia, jabłko i grejpfrut. W smaku wyczuwalne są akcenty dojrzałej brzoskwini, chrupkiego jabłka oraz grejpfrutowa goryczka. Wina Solaris są produkowane w różnych stylach, od wytrawnych po słodkie, w zależności od poziomu cukru resztkowego. Wina wytrawne przypominają Chardonnay, natomiast wina o wyższej słodyczy mają cechy charakterystyczne dla Sauvignon Blanc.

Foto: Ursula Brühl, Instytut Juliusa Kühna (JKI), Federalne Centrum Badawcze Roślin Uprawnych, Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof – 76833 Siebeldingen, Niemcy

Źródło: Reinhard Antes

Solaris

W naszej praktyce winoroślarskiej koncentrujemy się na zrównoważonej uprawie, stosując ekologiczne metody,
aby zagwarantować nie tylko wysoką jakość, ale również szacunek dla środowiska.